نمي دونم از كجا شروع كنم؟از خوبيت از اميدت از حرفهاي پر از ماهت يا از چشات كه من’ كشته حتي از عصبانيتت چون اونم برام غنيمته كاش بدوني كه چه قدر دوستت دارم كاش بدوني ارزشت بيشتر از اين حرفهاست تو برام مثل باروني كه برام هميشه سبكي مياره مثل بارون از آسمون به دل عاشق من مي باره مثل بارون صدات براي دل آدمي آرام و نرمه چه خوبه بودنت چه خوبهه احساست و حتي لمس كردنت انقدر دوست دارم به اون شونه هات سرم’ بزارم’ حرفهاي دلم’ بهت بگم باهات گريه كنم باهات بخندم و هر لحظه به چشماي پر مهرت نگاه كنم چون اون چش

مي خواهم باشم! براي چشمانت! كه ستاره شبهاي تاريك من است! براي شنيدن خنده هايت ، براي تصور آينده هاي هنوز نيامده! آينده هايي كه هرگز نخواهند آمد و فقط در تصور ما شيرين است! چه فرق مي كند؟ چه واقعي چه تصور!خنده هاي توست كه دلهره هاي هميشه ام را مي ربايد! مي ربايد و از همه حس ها آنچه به من برمي گرداني شادي و آرامش است…بخند! به خاطر كودكاني كه امشب در هر جايي از دنيا متولد شده اند.تو كه مي خندي ، زمين آبستن كودكاني از جنس لبخند مي شود! كودك كه باشي به خاطر كودكان كه بخنديبه كودك بودنهاشان كه مي خندي

میدونی عزیز دلم وقتی نیستی دلم خیلی برات تنگ میشه دلم میخواد همیشه پیش تو باشم با تو باشم .دلم میخوام عطر تن تو رو همیشه احساس کنم. همیشه میبینمت توی خوابم توی بیداری وقتی میرم  بیرون وقتی توی کلاسم که صدام میکنی بر میگردم ولی تو نیستی.میدونم یه روزی من رو فراموش میکنی  ولی عیب نداره من که تو رو فراموش نمیکنم هیچ وقت  مهربونیهات رو همه چیزهای خوبی که تو داری و دیگران  ندارن.تمام حرفهای قشنگت رو اون صدای ارامش بخشت رو. صدای که باعث میشه همه خسنگیهام از یادم بره صدای که باعث میشه من یادم بره چقدر

ای کاش من هم کودک بودم و مانند کودکی در اوج ناراحتی هایم با نوازش دستان مادرم همه چیز را فراموش میکردم. یا با دیدن عروسکی زیبا همه چیز برایم معنی دیگر پیدا میکرد. ای کاش کودکی بودم و وقت و زمان هیچ برایم مهم نبود. کاش کودکی بودم وحرف هایم را بی قید وبند می زدم وهیچگاه هم تنبیهم نمی کردند. کاش کودکی بودم و جای خالی او را با بازی های کودکانه ام پر می کردم. اما . . .

بر سنگ مزارم بنويسيد : آشفته دلي بود در اين گنبد خاموش او زاده ي غم بود و ز غمهاي جهان گشته فراموش

دلنوشتهورق بزن روز های بی فروغ سگی رابه عقب برگردشاید میان یاد داشت های روزانه اتیا لابه لای یکی از کتاب های کافکاکه هنوز نخوانده ایمرا جا گذاشته ایبه تمام گل فروشی های شهر سربزنبه تمام کودکان کارو دختران کولی با چهره های ژولیدهو کافه های خلوتشاید یکی از انهاخبری از من داشته باشدشاید مرا روی نیمکت های خالی پارک جا گذاشته اینمیدانممن سالهاست از خود بی خبرمنمیدانم کیستمشاید همسایه ای از سایه های پر تلاطمعابران مرکز شهر بوده امو تصادفا برای لحظه ای ناتمامدر خاطرات بی فروغ تو آرمیده ام Design